Verhalen

Kartonnen dozen

In een snel tempo reden we er voorbij, maar sommige beelden hebben maar een fractie van je tijd nodig om voor altijd opgeslagen te worden. Net zoals de zon die dag scheen, scheen er meer aan de hand te zijn in het groene park. Het felle groen werd afgewisseld door een vale kleur bruin, nat maar weer opgedroogd karton. Er waren daken. Zelfs een deur. De opstelling ervan deed denken aan een vakantiepark, maar het woord vakantie zou er vloeken in de kerk zijn. Het zien van de mensen in één oogopslag was genoeg om te zien dat hun hersenopslag te vol zat. Ze oogden als lege omhulsels, gevangen in een lichaam dat zich moet warmen aan een kartonnen doos. Soms zorgt een overvloed aan bagage voor een leegte die niet op te vullen is.
Vergunning-loos, net als verwensen en wensen maakt hoe ver iets van je af staat vaak verschil. Geen vergunning, maar gun ze een park in hun eigen tuin, met stenen als muren, een kachel om zich aan te warmen en een stevige vloer waar ze de bagage langzaam uit kunnen stallen, zodat ze later weer veilig vervuld mogen zijn van geluk.

Volg & deel!
error

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *