• Verhalen

    “Praten lost enkel woorden op, en ons zwijgen is niet de brief maar de enveloppe”

    Ik fixeer mijn blik op de houten poot van de salontafel. Het zorgt ervoor dat ik me beter kan concentreren op geluiden die ik in de verte hoor. Zodat ik dat wat hier is, niet binnen hoef te laten. Een licht houten kleur met nerven. Best mooi, ze geven de tafel karakter.

    Het tikken van de klok vergezelt me tijdens het wachten. Normaal gesproken vind ik het ritme van de klokwijzers rustgevend, maar nu benadrukt het elke seconde, iedere minuut die ik gedwongen deels in mijn onderbewustzijn doorbreng.

    “Luister je wel?”, dringt het tot me door. Waarschijnlijk door de dringende toon in zijn stem. Mijn stem daarentegen klinkt schor, gesmoord door het beklemmende gevoel dat mijn lichaam gevangen houdt. 
     “Ik hoor je praten, maar je zegt me niets.”
    We kijken elkaar aan en zoals water uit de hemel valt, vallen tranen wanneer de oorverdovende stilte schalt.

    Volg & deel!
    error