Poëzie

Windstil

Hoofd naar achter. Kin opgeheven.
Even windstil, kind stil in mij.
Gitzwart maakt plaats voor zwart met sterrenstof.
Verwonderd, ogen open, wijd open,
…is dit er altijd al geweest?
Dankbaar voor pracht.
Dat mijn ogen mogen zien; minder dof.
Dat mijn hart mag voelen; minder grof.

Dat opluchting na verlichting en dat de sterren dan verlichten.
Dat ik na alles open weer even mag dichten.

Volg & deel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *