• Poëzie

    Zoals jij, jij ziet

    Je bent mooi zoals je bent
    met je vlagen, al je vragen.
    Jij ziet zoals jij, jij kent,
    waar schoonheid niet op komt dagen.

    Maar ik zie je zon en haar stralen.
    Ik voel je warmte en lief
    heb ik je, al blijf jij maar balen.
    Je wordt beroofd door een hartendief.

    Maar toch blijft jouw hart geven.
    Hard geven, je bent mooi zoals je bent.
    Ooit ga je het ook zo beleven,
    ga je zien zoals een ieder jou kent.

  • Verhalen

    Kartonnen dozen

    In een snel tempo reden we er voorbij, maar sommige beelden hebben maar een fractie van je tijd nodig om voor altijd opgeslagen te worden. Net zoals de zon die dag scheen, scheen er meer aan de hand te zijn in het groene park. Het felle groen werd afgewisseld door een vale kleur bruin, nat maar weer opgedroogd karton. Er waren daken. Zelfs een deur. De opstelling ervan deed denken aan een vakantiepark, maar het woord vakantie zou er vloeken in de kerk zijn. Het zien van de mensen in één oogopslag was genoeg om te zien dat hun hersenopslag te vol zat. Ze oogden als lege omhulsels, gevangen in een lichaam dat zich moet warmen aan een kartonnen doos. Soms zorgt een overvloed aan bagage voor een leegte die niet op te vullen is.
    Vergunning-loos, net als verwensen en wensen maakt hoe ver iets van je af staat vaak verschil. Geen vergunning, maar gun ze een park in hun eigen tuin, met stenen als muren, een kachel om zich aan te warmen en een stevige vloer waar ze de bagage langzaam uit kunnen stallen, zodat ze later weer veilig vervuld mogen zijn van geluk.

  • Verhalen

    “Praten lost enkel woorden op, en ons zwijgen is niet de brief maar de enveloppe”

    Ik fixeer mijn blik op de houten poot van de salontafel. Het zorgt ervoor dat ik me beter kan concentreren op geluiden die ik in de verte hoor. Zodat ik dat wat hier is, niet binnen hoef te laten. Een licht houten kleur met nerven. Best mooi, ze geven de tafel karakter.

    Het tikken van de klok vergezelt me tijdens het wachten. Normaal gesproken vind ik het ritme van de klokwijzers rustgevend, maar nu benadrukt het elke seconde, iedere minuut die ik gedwongen deels in mijn onderbewustzijn doorbreng.

    “Luister je wel?”, dringt het tot me door. Waarschijnlijk door de dringende toon in zijn stem. Mijn stem daarentegen klinkt schor, gesmoord door het beklemmende gevoel dat mijn lichaam gevangen houdt. 
     “Ik hoor je praten, maar je zegt me niets.”
    We kijken elkaar aan en zoals water uit de hemel valt, vallen tranen wanneer de oorverdovende stilte schalt.

  • Poëzie

    Soms

    Soms denk ik je bij mij
    dan ben je echt hier
    Dan praat ik even met je
    en bedenk ik wat je zegt

    Het lijkt krankzinnig
    maar zo houd ik het vol
    Want een leven zonder jou
    is me toch echt te dol

  • Poëzie

    Draag me op je vleugels

    Draag me op je vleugels
    Neem me met je mee
    Ver boven alle heuvels
    Elke hobbel, elke wee

    Beneden is ’t donker
    Moeilijk en veel kapot
    Maar boven in de wolken
    Gaat mijn hart niet meer op slot